آیندهای نهچندان دور. «روی مکبراید» (با بازی برد پیت)، یک فضانورد نخبه و سرد و بیاحساس، در استخدام نیروی فضایی ایالات متحده است. او سالهاست که پدرش، کلیفورد مکبراید (با بازی تامی لی جونز) را که یک فضانورد افسانهای بود و در مأموریت «لیما» برای یافتن حیات فرازمینی به اعماق منظومه شمسی رفته بود، گم کرده است. سالها بعد، سیگنالهای مرموز و مخربی از فضا به زمین میرسد که باعث اختلال در تمام تجهیزات الکترونیکی شده و تهدیدی برای بقای کل بشریت است. حکومت به روی میگوید که این سیگنالها از سمت آخرین موقعیت شناختهشده پدرش میآید… و او باید سفری خطرناک و بیبازگشت به دورترین نقاط منظومه شمسی داشته باشد تا پدرش را پیدا کند و جلوی نابودی زمین را بگیرد.
- امتیاز IMDb: 8.3 / 10
- سال تولید: 2019
- مدت زمان: ۲ ساعت و ۳ دقیقه
- کارگردان: جیمز گری (James Gray)
خلاصه داستان
در دنیایی که انسانها در کره ماه و مریخ پایگاههایی ساختهاند و با یکدیگر درگیر جنگهای تجاری هستند، روی مکبراید مأموریت مییابد تا از طریق ماه و مریخ، خود را به سفینه فضایی پدرش برساند. او در این سفر با حقایق تلخی مواجه میشود: پدرش که تصور میشد قهرمان است، جستجوی خود برای حیات بیگانه را رها کرده و با وسواسهای بیمارگونه خود، به دنبال اثبات وجود خدا در دل کیهان است. اما این وسواس باعث شده سیگنالهای او به زمین آسیب بزند. حالا روی باید با ترس عمیق خود از تنهایی و رها شدن مواجه شود، در حالی که در این سفرِ میلیاردها مایلی، متوجه میشود که برای نجات زمین، شاید مجبور شود کاری کند که هیچ پسری نمیتواند انجام دهد: «رها کردن پدرش برای همیشه».
چرا باید این فیلم را ببینید؟
جزئیات فنی؛ علمیترین نگاه به سفر میانسیارهای
شاید برایتان جالب باشد که بدانید فیلم «Ad Astra» برای نمایش سفر از زمین به مریخ، از قوانین دقیق مکانیک مداری و نسبیت استفاده کرده است. برخلاف فیلمهای علمی-تخیلی اکشن که سفینهها مثل هواپیما در فضا مانور میدهند، این فیلم به ما نشان میدهد که سفر در منظومه شمسی واقعاً به چه شکل است: حرکتهای آهسته، چرخشهای محاسبهشده و صبر بسیار زیاد. نکته جالبتر اینکه بخشهایی از فیلم که در کره ماه (The Moon) و پایگاههای قمری اتفاق میافتد، با الهام از معماری واقعی پایگاههای پیشنهادی ناسا و آژانسهای فضایی ساخته شده است. کارگردان، جیمز گری، اصرار داشت که تمام صحنههای فضایی برای حفظ واقعگرایی، با پسزمینهای از ستارگان ثابت و تابشهای خورشیدی دقیق فیلمبرداری شوند و نه با نورپردازیهای دراماتیک سینمایی. او میخواست فضایی که نشان میدهد، تا حد امکان به تصویری که فضانوردان واقعی در ایستگاه فضایی میبینند، نزدیک باشد.
نتیجهگیری نهایی
«Ad Astra» یک فیلم فضایی نیست که بخواهد شما را با انفجار و موجودات بیگانه سرگرم کند. این یک سمفونی بصری درباره تنهایی است. تماشای آن مانند قدم زدن در یک گالری هنری بزرگ و نفسگیر در دل کهکشان است. اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را به آرامش عمیق و تفکر فرو ببرد، این فیلم انتخاب بینظیری است.