فیلم ها

سینمایی Ad Astra (به سوی ستارگان)

آینده‌ای نه‌چندان دور. «روی مک‌براید» (با بازی برد پیت)، یک فضانورد نخبه و سرد و بی‌احساس، در استخدام نیروی فضایی ایالات متحده است. او سال‌هاست که پدرش، کلیفورد مک‌براید (با بازی تامی لی جونز) را که یک فضانورد افسانه‌ای بود و در مأموریت «لیما» برای یافتن حیات فرازمینی به اعماق منظومه شمسی رفته بود، گم کرده است. سال‌ها بعد، سیگنال‌های مرموز و مخربی از فضا به زمین می‌رسد که باعث اختلال در تمام تجهیزات الکترونیکی شده و تهدیدی برای بقای کل بشریت است. حکومت به روی می‌گوید که این سیگنال‌ها از سمت آخرین موقعیت شناخته‌شده پدرش می‌آید… و او باید سفری خطرناک و بی‌بازگشت به دورترین نقاط منظومه شمسی داشته باشد تا پدرش را پیدا کند و جلوی نابودی زمین را بگیرد.

خلاصه داستان

در دنیایی که انسان‌ها در کره ماه و مریخ پایگاه‌هایی ساخته‌اند و با یکدیگر درگیر جنگ‌های تجاری هستند، روی مک‌براید مأموریت می‌یابد تا از طریق ماه و مریخ، خود را به سفینه فضایی پدرش برساند. او در این سفر با حقایق تلخی مواجه می‌شود: پدرش که تصور می‌شد قهرمان است، جستجوی خود برای حیات بیگانه را رها کرده و با وسواس‌های بیمارگونه خود، به دنبال اثبات وجود خدا در دل کیهان است. اما این وسواس باعث شده سیگنال‌های او به زمین آسیب بزند. حالا روی باید با ترس عمیق خود از تنهایی و رها شدن مواجه شود، در حالی که در این سفرِ میلیاردها مایلی، متوجه می‌شود که برای نجات زمین، شاید مجبور شود کاری کند که هیچ پسری نمی‌تواند انجام دهد: «رها کردن پدرش برای همیشه».

چرا باید این فیلم را ببینید؟

01
روایتی شاعرانه از پدر و پسر
برخلاف بیشتر فیلم‌های فضایی که روی اکشن یا بقا تمرکز دارند، «به سوی ستارگان» یک داستان عمیق و بسیار انسانی درباره رابطهٔ آسیب‌دیده یک پدر و پسر در دل کیهان است. این فیلم نشان می‌دهد که حتی در فضا، انسان از دردهای درونی خود فرار نمی‌کند.
02
یکی از واقع‌گرایانه‌ترین فضاها در سینما
جیمز گری برای خلق این فیلم، از ناسا و اسپیس‌ایکس مشاوره گرفت تا فضا را بدون جلوه‌های اغراق‌آمیز نشان دهد. در این فیلم، هیچ صدایی در فضا وجود ندارد و وقتی سفینه‌ها منفجر می‌شوند، فقط سکوت و قطعات در حال حرکت را می‌بینید. این واقع‌گرایی، تماشای فیلم را به یک تجربه‌ی ملموس و ترسناک تبدیل می‌کند.
03
بازی درخشان و کم‌حرف برد پیت
برد پیت در این فیلم تابلوی تمام‌نمای بازیگری است. او با نگاه‌ها، مکث‌ها و سکوت‌هایش، تمام درون‌مایه‌های فیلم را به مخاطب منتقل می‌کند. او برای این نقش در جشنواره ونیز جایزه بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد.
04
موسیقی متن روح‌نواز و چندلایه
مکس ریشتر (آهنگساز نامدار و مینیمالیست) موسیقی این فیلم را ساخته است. موسیقی او ترکیبی از ارکستر کلاسیک و صداهای الکترونیک است که حس تنهایی در اعماق فضا را به شکل استادانه‌ای منتقل می‌کند.

جزئیات فنی؛ علمی‌ترین نگاه به سفر میان‌سیاره‌ای

شاید برایتان جالب باشد که بدانید فیلم «Ad Astra» برای نمایش سفر از زمین به مریخ، از قوانین دقیق مکانیک مداری و نسبیت استفاده کرده است. برخلاف فیلم‌های علمی-تخیلی اکشن که سفینه‌ها مثل هواپیما در فضا مانور می‌دهند، این فیلم به ما نشان می‌دهد که سفر در منظومه شمسی واقعاً به چه شکل است: حرکت‌های آهسته، چرخش‌های محاسبه‌شده و صبر بسیار زیاد. نکته جالب‌تر اینکه بخش‌هایی از فیلم که در کره ماه (The Moon) و پایگاه‌های قمری اتفاق می‌افتد، با الهام از معماری واقعی پایگاه‌های پیشنهادی ناسا و آژانس‌های فضایی ساخته شده است. کارگردان، جیمز گری، اصرار داشت که تمام صحنه‌های فضایی برای حفظ واقع‌گرایی، با پس‌زمینه‌ای از ستارگان ثابت و تابش‌های خورشیدی دقیق فیلم‌برداری شوند و نه با نورپردازی‌های دراماتیک سینمایی. او می‌خواست فضایی که نشان می‌دهد، تا حد امکان به تصویری که فضانوردان واقعی در ایستگاه فضایی می‌بینند، نزدیک باشد.

نتیجه‌گیری نهایی

«Ad Astra» یک فیلم فضایی نیست که بخواهد شما را با انفجار و موجودات بیگانه سرگرم کند. این یک سمفونی بصری درباره تنهایی است. تماشای آن مانند قدم زدن در یک گالری هنری بزرگ و نفس‌گیر در دل کهکشان است. اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را به آرامش عمیق و تفکر فرو ببرد، این فیلم انتخاب بی‌نظیری است.