آوریل ۱۹۷۰. مأموریت «آپولو ۱۳» با سه فضانورد به نام‌های جیم لاول، فرد هایز و جک سویگرت با هدف فرود بر روی ماه آغاز می‌شود. اما تنها دو روز پس از پرتاب، هنگامی که سفینه در فاصله ۳۳۰ هزار کیلومتری از زمین در حال حرکت است، یک انفجار مهیب در مخزن اکسیژن سفینه رخ می‌دهد. اکسیژن سفینه به سرعت در حال کاهش است، نیروی برق قطع می‌شود و هر گونه امیدی برای فرود بر روی ماه از بین می‌رود. حالا این سه فضانورد در یک سفینه در حال مرگ، با تجهیزات محدود و بدون هیچ راهی برای بازگشت، تنها هستند. در همین حال، تیم زمینی ناسا به رهبری جین کرانز در مرکز کنترل هیوستون، با یک مأموریت غیرممکن روبرو شده‌اند: «بازگرداندن سه انسان به سالم به خانه».
- امتیاز IMDb: 7.7 / 10
- سال تولید: 1995
- مدت زمان: ۲ ساعت و ۲۰ دقیقه
- کارگردان: ران هاوارد (Ron Howard)
خلاصه داستان
چرا باید این فیلم را ببینید؟
جزئیات فنی؛ دقت علمی که به یک معجزه تبدیل شد
شاید جالب‌ترین بخش فیلم آپولو ۱۳، صحنه‌ای باشد که مهندسان ناسا برای فیلتر کردن دی‌اکسید کربن، با استفاده از وسایل موجود در سفینه یک فیلتر بداهه می‌سازند. این صحنه دقیقاً بر اساس اتفاق واقعی‌ای است که در مأموریت آپولو ۱۳ رخ داد! مهندسان ناسا در زمین با استفاده از جعبه‌های مقوایی، چسب نواری، جوراب و کیسه‌های پلاستیکی، یک فیلتر برای اتصال فیلترهای استوانه‌ای ماژول قمری به فیلترهای مربعی ماژول فرمان ساختند و مراحل ساخت را به صورت صوتی برای فضانوردان ارسال کردند. این یکی از بزرگ‌ترین و هوشمندانه‌ترین اقدامات “مهندسی در شرایط بحران” در تاریخ بشر محسوب می‌شود. همچنین، به دلیل این دقت، فضانوردان واقعی از سکانس‌های مربوط به بی‌وزنی در سفینه تعریف می‌کنند؛ زیرا برای این صحنه‌ها، از یک هواپیمای KC-135 ناسا (معروف به “ستاره دنباله‌دار کم‌جاذبه”) استفاده شد که با پروازهای سهموی، بی‌وزنی واقعی را برای بازیگران ایجاد می‌کرد.
نتیجه‌گیری نهایی
«Apollo 13» نه یک فیلم اکشن معمولی، بلکه یک درس اخلاقی و علمی درباره قدرت انسان در برابر بحران است. این فیلم به شما نشان می‌دهد که وقتی صدها نفر با یک هدف مشترک (نجات یک انسان) کار می‌کنند، هیچ چیز غیرممکن نیست. این یکی از معدود فیلم‌هایی است که با وجود اینکه پایان آن را می‌دانید، تا ثانیه‌های آخر با استرس تمام آن را تماشا می‌کنید.
