Interstellar (میان ستاره ای)

شاید باورتان نشود، اما بسیاری از صحنه‌های نفس‌گیر فیلم «میان‌ستاره‌ای» نه‌تنها حاصل تخیل کارگردان، بلکه نتیجه‌ی دقیق‌ترین محاسبات علمی است؛ کریستوفر نولان برای خلق این شاهکار، دست به دامان کیپ تورن، فیزیکدان برجسته و برنده‌ی جایزه نوبل شد تا سیاه‌چاله‌ی «گارگانتوآ» را آنقدر واقعی بسازد که حتی دانشمندان هم مات بمانند، و حاصل کار، تصویری خیره‌کننده از یک سیاه‌چاله‌ی چرخان با دیسک‌های درخشانی از پلاسما شد که محاسبات ریاضی پشت آن چنان دقیق و نوآورانه بود که بعداً به‌عنوان مقالات علمی معتبر در مجلات فیزیک منتشر شد؛ این یعنی نولان نه فقط یک فیلم، بلکه یک شبیه‌ساز علمی پیشرفته ساخته است. فیلم همچنین به زیبایی پدیده‌ی «اتساع زمان» ناشی از نسبیت انیشتین را به تصویر می‌کشد، جایی که گذر زمان در نزدیکی سیاه‌چاله به شکلی حیرت‌آور کندتر از زمین می‌شود و مفاهیمی که زمانی فقط در کتاب‌های فیزیک می‌خواندیم، در قاب سینما به تجربه‌ای ملموس و احساسی تبدیل می‌گردند. در نهایت، نولان که به استفاده از فیلم‌های واقعی به جای دیجیتال شهرت دارد، بخش‌های بزرگی از این فیلم را با دوربین‌های IMAX 70mm فیلم‌برداری کرد تا وضوح تصویر، عمق میدان و رنگ‌های کیهانی چنان خیره‌کننده باشند که تماشای آن بر روی پرده‌های بزرگ، به یک تجربه‌ی سینمایی بی‌نظیر و فراموش‌نشدنی تبدیل شود.