کیهان شناسی مدرن؛ سفری از انفجار بزرگ تا مرزهای جهان موازی

تصور کنید در یک اتاق کاملاً تاریک نشسته اید. شما نمی توانید مبلمان را ببینید، اما صدای برخورد اشیا را می شنوید. این دقیقاً وضعیت ما با ماده تاریک است. ما آن را نمی بینیم (چون نور گسیل یا جذب نمی کند)، اما اثر گرانشی آن را روی چرخش کهکشان ها و مسیر نور می بینیم. کهکشان ها آنقدر سریع می چرخند که باید از هم می پاشیدند، اما چیزی نامرئی با جرمی عظیم آنها را چسبیده نگه داشته است. دانشمندان حدس می زنند ماده تاریک از ذرات عجیبی مانند WIMPها (ذرات سنگین با برهم کنش ضعیف) ساخته شده باشد، اما هنوز هیچ کس موفق به شکار مستقیم آنها نشده است.

اما شگفت انگیزتر از آن، انرژی تاریک است. در دهه ۱۹۹۰، اخترشناسان با رصد ابرنواخترهای دوردست کشف کردند که انبساط جهان نه تنها کند نمی شود، بلکه شتاب هم می گیرد! نیروی اسرارآمیزی که کهکشان ها را با سرعتی روزافزون از هم دور می کند، انرژی تاریک نام گرفت و ۶۸ درصد از کل بودجه انرژی کیهان را تشکیل می دهد. ما نمی دانیم این انرژی چیست، شاید خاصیت ذاتی خود فضای خالی باشد، یا شاید معادلات اینشتین در مقیاس های غول پیکر نیاز به اصلاح داشته باشند.